Coaching voor mantelzorgers
De grond verdween onder je voeten terwijl je de hand van je partner vastpakte. Daar waren ze, die vervloekte woorden die je niet had willen horen en tegelijkertijd de duidelijkheid gaven waar jullie zo op zaten te wachten. De diagnose van een chronische ziekte bij je lief komt keihard aan. Deze klachten gaan niet meer weg en zullen alleen maar erger worden. Je leven dat al zo ontzettend druk is en veel van je vraagt is ineens nog een stuk zwaarder geworden.
Herken jij dit?
Die vervloekte wekker gaat af waarna je onder de douche door rent en tijdens het tandenpoetsen je kinderen het bed uit trommelt. De dag is nog niet begonnen of het gevoel van continue achter de feiten aanlopen heeft zijn kop al opgestoken. Snel breng je ze naar de voorschoolse opvang en kan de oudste nog net roepen dat je hier linksaf moet slaan omdat die op een andere locatie moet zijn. Shit helemaal vergeten. Je gedachten schieten alle kanten op en zorgen voor een concentratievermogen van lik me vestje. Op de wc van je werk regel je nog een paar dingen voor het Sinterklaasfeest op school en kom je net te laat voor die ene belangrijke meeting. Thuis flans je snel een maaltijd voor je gezin in elkaar terwijl je tussendoor je make-up doet en je omkleed. Dat resulteert natuurlijk op een vlek op je jurk die je snel even wegpoetst. Voor je gevoel komt alles nu al op je schouders en je vraagt je af of je ooit nog dingen rustig gaat kunnen doen. Hoe moet dat nou als je partner meer hulp nodig heeft? Je slikt je tranen weg en rent het huis uit naar het restaurant.
Zaterdagochtend, de wekker gaat. Ook vandaag ren je van hot naar her. Van de voetbal, naar de supermarkt, naar ballet, naar je ouders, naar de bouwmarkt en je zou eigenlijk ook met je lief en de kinderen naar de bios gaan. Superstom dat je te laat was om kaartjes te kopen, dus zit je nu met jengelende kinderen op de bank. Frozen 3 was uitverkocht en nu neurie je ‘Let it go, let it go’ voor de miljoenste manier mee. Let it go, let it go denk je. Je had een fijn weekend met je gezin heel anders voorgesteld. Door de week heb je weinig tijd door de ratrace waar je in zit, maar de weekenden zouden toch echt voor het gezin zijn. Zo voelde het alleen niet vandaag. Weer deed je vanalles dat moest waar je het gezin mee naartoe sleurde. Je voelt je zo enorm schuldig dat je geen tijd hebt om echt aandacht te besteden aan je gezin en vraagt je af of je kinderen hier later problemen door gaan krijgen. Je wilde heel graag kinderen, en nu vervloek je soms de tijd die ze opslokken. Hierna voel je jezelf een superslechte moeder. Dat stemmetje in je hoofd geeft hier ook je partner de schuld van. Als die nou wat meer zou kunnen doen kwam het niet allemaal op jouw schouders.
Nu de toekomst ineens 180 graden gedraaid lijkt te zijn ploppen de welbekende vragen steeds vaker in je hoofd op. Wat wil ik nou eigenlijk? Wat vind ik eigenlijk belangrijk? Een vraag die je jezelf stelt, maar waar je geen antwoord op kunt geven. Ja, andere helpen. Dat vind je leuk om te doen. Dat maakt je blij. Alleen, je vergeet jezelf daarbij. En wie helpt jou dan? Als je dan eindelijk eens moment voor jezelf hebt wordt dat snel gevuld met gepieker over wat je eigenlijk wilt. Je voelt dat je in de knoop aan het raken bent, maar wat dan die knoop kan ontwarren is echt onmogelijk te bedenken. Je hebt jezelf zo gestort in het zorgen voor je werk, je gezin en anderen dat je de weg naar jezelf bent kwijtgeraakt. En dan die stem in je hoofd. Dat doe je echt niet goed. Wat zullen ze wel niet van me denken. Wat een slechte moeder is dat. Hoe kan ze nu zoveel tijd besteden aan haar werk terwijl haar partner ziek is? Wat een slappeling is dat. Wat geeft ze die kinderen mee? Ja hoor, weer een fout.
Die grond die onder je voeten verdween met de
diagnose van je partner, die verzwolg ook alle fantastische
toekomstplannen die jullie samen hadden gemaakt. Weg die toffe
citytrips die jullie gingen maken, weg het idee samen oud te worden en te gaan
reizen, weg het idee met het gezin op vakantie te gaan zoals jullie gewend
zijn. Weg, weg, alles ineens weg. Het idee ineens een heel andere toekomst te
hebben die je niet kunt voorstellen grijpt je bij de keel. Je hebt geen idee
wat je kunt verwachten en dat is doodeng.
Om nog maar niet te spreken van het idee dat je
later de billen moet gaan afvegen van je partner. Je denkt
dat het vast van je verwacht zal worden, de complete zorg voor je
partner dragen. Dat doe je toch voor elkaar. Of je nu getrouwd bent of
niet. Je hebt een gezin en bent er voor elkaar in voor en tegenspoed.
Alleen is die tegenspoed nu ineens wel heel dichtbij. En dat had je niet
verwacht.
Als je nog even doorgaat dan
Je weet het eigenlijk wel. Je weet het al lang. Je gaat het zo niet volhouden. De ren je rot show waar je nu de ster in bent is je volledig leeg aan het trekken. Tel daar de ziekte van je partner bij op en dan zijn die rapen toch echt bijna gaar.
Dan kun je uiteindelijk niet meer voor je kinderen zorgen. Dan ga je zo op je bek dat je alles moet loslaten. Dan kun je niet meer die liefhebbende moeder, partner, vriendin, dochter en werknemer zijn. Dan is het overleven, vol in het stof duiken en hopen dat je daar weer van kunt opkrabbelen.
Dus, wat kies jij?
Kies jij voor doorgaan totdat je erbij omvalt? Of ga je het vanaf nu anders doen?
Testimonials
Mijn leven is zoveel interessanter en mooier geworden. Zonder Anna was ik nog steeds doelloos aan het rond dobberen zonder zwemvest. Zij gooit je het zwemvest toe en zet je aan tot zwemmen. Ze moedigt je aan je hart te volgen en ze is er voor je, 1000%. Ze is kei hard waar je dat nodig hebt en de rots in de branding als het even tegenzit.
Jolijn Walraven
Diepgang, betrokkenheid en enthousiasme in 1 prachtig geheel. Je hebt een drive, openheid en moed om de waarheid recht in de ogen te kijken. Hoe akelig die ook kan lijken, je pakt ‘m aan en laat pas los als het compleet is. Je stààt er. En dan nog eens al die goei mopkes er bovenop.
Maartje Trekker
Anna is enorm krachtig, waardoor er gelijk veel in beweging komt tijdens een sessie. Ze raakt me diep, komt op plekken in mijn onderbewuste, waar ik een tijdje niet was geweest. En zorgt voor grote transformatie. Dat voelde ik al tijdens de eerste sessie.
Gaia Theil
